Jahaa goeiemorgen : )
Heeeeeeel herkenbaar. Vooral dat je denkt dat je het “hebt”, en dat je jezelf en/of je partner toch weer hoort zeuren en “ik vraag het nu voor de derde keer”.
Op dit moment kruip ik graag nog even in bed bij onze kinderen (5 en 8). Om de beurt. En de rest… laatst had ik er een spelletje van gemaakt (een speelgoedje beneden verstopt als trigger om naar beneden te komen). Vandaag stond ik er ook eens alleen voor… ik heb de kinderen gevraagd of ze me extra wilden helpen. Omdat ik anders zo zenuwachtig word. We zijn altijd (ruim) op tijd op school maar ik heb een irreële angst om te laat te komen. Ik wil gewoon de deur uit zijn met alles mee, dan kan ik pas ontspannen.
Maar inderdaad. het idee dat je het een keer kan “hebben”, de juiste methode, waardoor je voortaan moeiteloos in een Bertolli reclame leeft met alleen maar lachende, spelende, hun taakjes speels volbrengende kinderen is waarschijnlijk een idiote verwachtig die zelf het probleem creëert. Er van uit gaan dat kinderen spelen, afgeleid raken en dingen beginnen voor je goed en wel de deur uit bent, is beter. En erop rekenen dat je er dan soms wel, soms niet, en soms pas in 3e instantie aan denkt om even uit te ademen… is allemaal OK. Pffffff.