Ik kijk in zulke situaties eerst naar hoe het kind dat slaat zelf reageert op zijn eigen actie. Zie ik schrik en daarna een poging om de ander te troosten, dan zit het goed. Als volwassene hoef je dan eigenlijk niets meer te doen: de empathie is er en de zelfbeheersing komt wel. Kijkt het kind naar mij, dan vraag ik: kijk eens naar … [naam geslagen kind]. Om de aandacht weer te vestigen op degene die op dat moment aandacht verdient, namelijk degene die geslagen is. Als ik dan nog geen empathie zie, dan kan ik gaan invullen: slaan doet pijn, zie je dat […] huilt? Wat vind je daarvan? Kan je iets doen om het goed te maken? Zoiets.