Naar de pagina-inhoud

Ik heb verwende kinderen


  • 2 tot 3 minuten
  • 471 woorden
  • Suzan Put

Ik zal het maar eerlijk toegeven: ik ben zo’n moeder die met haar kinderen praat. Ik onderhandel. Ik luister. Ik kap driftbuien niet af door te roepen: en nu is het afgelopen! Ik probeer huilbuien niet te sussen – ssst, het is al goed, niet huilen. Ik zet mijn kinderen niet op de trap. Ik zie ‘slecht gedrag’ niet als slecht, maar als ondernemend, of gewoon ‘gedrag’ waarbij je soms je dag niet hebt, of dat je nog een beetje oefent met alle regels. Ik zie kinderen niet als potentiële dwarsliggers. Of etters. En als ze eens kwaad zijn of een beetje zeuren zet ik ze niet op de gang. Zo’n moeder dus.

Ik heb dus verwende kinderen. Tot.op.het.bot. Ik ben dan ook een kinderknuffelaar, zo’n vreselijke softie. Het is mijn schuld dat er grote problemen in de maatschappij zijn, tenminste als ik de meeste mensen mag geloven. Mijn kinderen zullen voor galg en rad opgroeien omdat ik hen niet wens op te voeden. Het is allemaal mijn schuld.

Even kijken. In mijn oudste zoons rapport staat: “Je bent een heerlijke leerling om in de klas te hebben” en ook “Je mag nog best wat meer van jezelf laten zien in de groep”. Precies, klierig dus. Een moeder van school zegt tegen me: “Hij mag altijd langskomen hoor, van hem heb ik nooit last, het is zo’n lekker joch!”. Ze houdt kennelijk van schorem.

Hmm. Of misschien doe ik iets heel erg fout. Nu had ik toch met al dat luisteren naar ze, met dat knuffelen én dat vreselijk zachtaardige gedoe gehoopt dat het een beetje klieren zouden worden. Van die etters die je bij andere mensen uit de gordijnen moet plukken. Die een brutale bek geven als je ze wat vraagt.

Ik had met al dat knuffelen zó gehoopt dat het een beetje klieren zouden worden

“Sorry mama, je zit te werken, ik wil iets vragen”. Mijn jongste, een kleuter nog, stoort me terwijl ik dit opschrijf. Ik zeg: “Geeft niks schat, wat is er?”, want zo’n slechte ouder ben ik nu eenmaal. Hij vliegt me om mijn hals. “Sorry, ik woude even knuffelen”.

Dat krijg je met die softe opvoeding. Je leeft vriendelijkheid voor en dan krijg je dat: aardige kinderen. En als we ergens in deze wereld nu geen behoefte aan hebben, dan is het wel… Oh nee, wacht.

 


Gabriëlle Jurriaans
Ooit ben ik begonnen als jeugdhulpverlener, maar heb me de laatste jaren helemaal op het schrijven gericht. Ik schreef eerder stukken over opvoeding voor onder andere NRC Next, De Groene, Vonk/ Volkskrant en voor verschillende tijdschriften en websites. Momenteel werk ik aan een boek en wil ik nieuwe projecten ontwikkelen, met name op het gebed van internetjournalistiek. Ik geniet erg van mijn twee 'knurften' waar ik elke dag van leer.