Naar de pagina-inhoud

Opvoeden is politiek – weg met de wegpiraten!



De verkiezingen komen eraan en we mogen weer stemmen. Belangrijk voor gezinnen want opvoeden is niet alleen je kind iets leren, het is ook actief meehelpen om de wereld een klein beetje beter te maken. Klimaatverandering is een reëel probleem voor de komende generaties. Dylan van Rijsbergen maakt zich zorgen over de ‘doodrijders’ in de politiek.

11 november 2016. Met een groepje peuters, kleuters en ouders wandelen we langs de huizen om Sint Maartenliedjes te zingen en lekkers op te halen. Lampionnetjes dansen in de nacht. Onze buurt is ruim honderd jaar oud, met smalle straten en daarnaast een loopgedeelte zonder stoep. Voor het verkeer is het officieel een woonerf. We lopen langs de weg. Plotseling duikt er uit de nacht een auto op die met een noodvaart langs ons scheert, met ronkende motor rijdt hij schuin over het loopgedeelte. Ik kan nog net mijn kinderen tegen me aan drukken.

Geschrokken en boos schreeuwen we de onverantwoorde chauffeur na. Als antwoord drukt hij zijn claxon langdurig in. Het kost me tijd om de woede en de adrenaline weg te slikken. Hoe haal je het in je hoofd, denk ik, om tijdens een kinderfeest als Sint Maarten met je gaspedaal ingedrukt door een kinderrijke buurt te rijden? En dan ook nog agressief reageren? Misschien heeft de man geen kinderen, komt hij van ver en kent hij de traditie niet, maar zijn rijgedrag is hoe dan ook levensgevaarlijk en onverantwoord. Wat bezielt dat soort mensen?

Als ouder is niets belangrijker dan het beschermen van je kinderen

Als ouder is niets belangrijker dan het beschermen van je kinderen. Een groot deel van je leven staat in het teken van de volgende generatie. Je kunt er dan ook moeilijk bij als mensen door egoïsme of hun eigen korte termijnbelang het leven van kinderen in de waagschaal stellen. Gelukkig zijn dit enkelingen; de meeste mensen zijn wél fatsoenlijk en houden wél rekening met hun omgeving.

danielle-macinnes-49772
Foto: Danielle Macinnes

Maar wat als we die heel herkenbare gevaren die we kennen uit onze woonwijk nu eens vergelijken met de gevaren waar onze kinderen en kleinkinderen in de toekomst mee te maken krijgen? Ik heb het over overstromingen, extreme regenval, de toename van vreemde uitheemse ziektes, een vluchtelingenstroom die zo groot is dat onze kinderen zullen lachen om het hysterische debat dat wij momenteel aan het voeren zijn, ik heb het over  steeds heviger wordende oorlogen in grote delen van de wereld waar we ons niet allemaal aan zullen kunnen onttrekken. Ik heb het over de directe en indirecte gevolgen van klimaatverandering.

Een klimaatverandering waar wij als land momenteel hard aan meehelpen door onze lakse opstelling op dit gebied, zoals de rechter oordeelde in het proces dat de organisatie Urgenda in 2015 had aangespannen tegen de Nederlandse staat. Urgenda won dat proces, waarop de staat helaas besloot in hoger beroep te gaan.

Ik krijg de onbedwingbare behoefte om een poepluier naar zijn hoofd te gooien.

Het is alsof onze Nederlandse staat momenteel bestuurd wordt door de chauffeur waar ik het artikel mee begon. Blijkbaar vindt onze huidige regering het klimaatprobleem, dat een heftig en onomkeerbaar effect zal hebben op de levens van onze kinderen, niet belangrijk genoeg. Belangrijker vindt men het op korte termijn najagen van financieel gewin. Het is een egocentrische houding die naar voren komt in de partijprogramma’s van partijen als PVV en VVD, waar maatregelen om klimaatverandering tegen te gaan zo goed als ontbreken. Deze partijen hebben het dus feitelijk gemunt op onze kinderen. Dit zijn de wegpiraten die de levens van hun en onze kinderen in de waagschaal stellen.

Elke keer als ik Mark Rutte op TV weer vrolijk zie lachen, moet ik terugdenken aan die roekeloze chauffeur en krijg ik de onbedwingbare behoefte om hem een poepluier naar zijn hoofd te gooien. Het gevaar in het hele schouwspel rond de verkiezingen is dat we te snel meegezogen worden in dat mediacircus waarbij politici bezig zijn elkaar vliegen af te vangen rond rekensommetjes. Maar het gaat hier wel degelijk om heel ingrijpende zaken, die impact zullen hebben op de generaties na ons. Rutte en Wilders zadelen onze kinderen  op met een enorme klimaatschuld, zoals Trump al aan het doen is in de VS. Laten we 15 maart alsjeblieft zorgen dat ze dat onze kinderen niet gaan aandoen. Denk aan je kinderen, houd de doodrijders buiten de regering.

En jij? Ga jij stemmen en weet je al wat? Doe anders de groen kieskompas!


Dylan van Rijsbergen

Dylan van Rijsbergen (van oorsprong historicus) schrijft over verschillende vormen van emancipatie. Zo schreef hij bijvoorbeeld het boek Het onbehagen van de man (2009) over veranderende mannelijkheden. Ook is hij geboeid door vaders die zorgen, door stereotypering van jongens en meisjes en door de emancipatie van het kind an sich. Het persoonlijke is voor Dylan (bijna) altijd politiek. Dylan is een gelukkige vader van twee stoere dochters, een kleuter en een dreumes.