Naar de pagina-inhoud

Moeder zijn is helemaal niet zwaar



Na een half leven lang te hebben geroepen dat ik geen kinderen wilde, had ik niet verwacht ooit oprecht geraakt te worden door alles wat met baby’s en jonge kinderen te maken heeft. Daar waar ik voorafgaand aan mijn kinderwens van mening was dat kinderen vooral lastig waren en ouders gewoon hard en streng moesten zijn en vooral niet mochten klagen, sta ik nu in hun schoenen: Ik ben, sinds kort, moeder.

Het grootste deel van mijn zorgvuldig uitgedachte droombevalling-scenario liep compleet in de soep, maar een zwangerschapsvergiftiging en ziekenhuisbevalling later (jawel, ik heb mijn dochter op mijn rug liggend uitgeperst!) kon mijn leven als mama beginnen. Tijdens de hersteldagen in het ziekenhuis voelde ik mijn instinct als een hete gasvlam achter mijn borstbeen; als mijn meisje piepte, wilde ik haar vasthouden. Ik wilde haar eigenlijk constant vasthouden. Iedereen moest met zijn tengels van haar afblijven, behalve papa, want ze was onze baby.

En daar begon de interne strijd. Want kraamvisite. Terwijl mijn baby bij mij hoorde te zijn, aan mij geplakt, op mijn borst, aan mijn borst, wilde iedereen haar zien en vasthouden. De druk was groot. Diep van binnen wilde ik het niet, maar tegen familie zeggen dat ze haar pas mochten vasthouden wanneer ze op haar driewieler rondjes kon fietsen, ging me te ver. En dus hield de familie haar vast. Geloof me, dat deed pijn.

De kraamtijd was een hel. Ik moest wennen, ik was moe, ik voelde van alles en alles wat ik voelde leek zo tegenstrijdig met wat mijn omgeving mij vertelde over hoe het zou moeten zijn en hoe ik het moest doen. Ik dank God nog op mijn blote knietjes voor onze kraamhulp, die pro-samenslapen en pro-borstvoeding was en die me de eerste dagen wat bevestiging wist te geven. Maar de rest… ‘Ze mag best huilen’, ‘je moet haar niet verwennen’, ‘je kunt haar beter vroeg leren dat ze niet altijd krijgt wat ze wil’, ‘als ze nu bij jullie in bed slaapt, leert ze dat nooit meer af’, ‘slaapt ze al door?’, ‘ze wil gewoon aandacht, daar moet je niet op reageren hoor!’, ‘Poeh hee, die nachtvoedingen zullen wel zwaar zijn, je moet ook aan jezelf denken!’.

Ben ik een rare moeder? Ben ik obsessief bezig?

Ik had niet de energie of de behoefte om de discussie aan te gaan, dus knikte ik ja en amen en ging ik op het meeste niet in. Ondertussen vroeg ik me af: Waarom is die behoefte aan borstvoeding geven, samen slapen en troosten zo onweerstaanbaar sterk? Ben ik een bepaald soort mens dat ik die behoeftes heb? Een geitenwollensok ofzo? Hoe kunnen andere moeders in vredesnaam hun kind moedwillig laten huilen zonder dood te gaan van binnen? Hoe kunnen andere moeders überhaupt slapen als hun kind achter een gesloten deur alleen in een aparte, donkere kamer ligt? Ben ik een rare moeder? Ben ik obsessief bezig?

Ik ben goed in voelen wat ik voel. Het volgen van mijn gevoel probeer ik ook zoveel mogelijk. Ik voel dat borstvoeding geven, samen slapen met bijbehorende nachtvoedingen, troosten en het volgen van (het ritme en de behoeften van) mijn baby instinctief is, en dat dat klopt. Het hoort zo.

Onze dochter is nu ruim 5 maanden. Ze slaapt in een co-sleeper (op haar buik) naast mij, krijgt volledige borstvoeding op verzoek (ook ’s nachts dus), zit regelmatig in de draagdoek, en die halve keer dat ze huilt, wat de reden ook mag zijn, huilt ze bij mij of bij papa. De nachten zijn soms goed, dan vraagt ze om de 3-4 uur om een voeding. Soms zijn ze slecht, dan slaap ik hooguit twee uurtjes en loop ik de volgende dag op mijn tandvlees.

Moederen is de normaalste zaak van de wereld, het voelt goed en eigenlijk is het allemaal heel gemakkelijk

Ons huis is regelmatig een enorme ontplofte bende. De was loopt achter, alles is vies, de hond verveelt zich dood. Mijn concentratievermogen is niet best, ik vergeet veel. Ik begrijp nu waarom sommige moeders verslonzen. En om het minste geringste huil ik mijn ogen uit mijn hoofd. De hele dag als het toevallig een slechte nacht was. Maar het is niet zwaar. Moederen is de normaalste zaak van de wereld, het voelt goed en eigenlijk is het allemaal heel gemakkelijk. In essentie is moeder zijn he-le-maal niet zwaar. In essentie.

Waarom wordt het dan wel als zo zwaar ervaren? Door mij, door (bijna) alle andere moeders? Je zou haast denken dat het slaapgebrek eraan ten grondslag ligt. Maar nee, dat is het niet. Het slaapgebrek is marginaal in vergelijking met de werkelijke oorzaak: Het mentale aspect. Het horen en lezen over hoe het zou moeten zijn en hoe we het moeten doen. En waarom het op die manier zou moeten. De twijfel, het vergelijken. Onze moeders, schoonmoeders, oma’s, tantes, vrienden, kennissen, die zelf kinderen hebben of iemand kennen die iemand kent, met alle ongevraagde, maar goedbedoelde adviezen. Het totale gebrek aan oprechte steun, aai-over-de-bol, een ‘goed zo, mama, doe wat goed voelt’. Want dat is tenslotte het enige wat ik van mijn omgeving nodig heb: bevestiging dat ik het goed doe, ongeacht hoe ik het doen.

Met de tijd wordt het wel makkelijker. Ik ben ondertussen aardig onderlegd in de biologie en fysiologie van een baby, in de instinctieve aanleg van zowel moeder als kind die hoort bij het zoogdier zijn. Die kennis helpt om de rust achter mijn borstbeen terug te krijgen, om te staven dat wat ik voel ook klopt. Als tegenwicht tegen de goed bedoelende persoon die mij vertelt dat mijn kind vast een lastige wordt, aangezien ze altijd krijgt wat ze wil. Adem in, adem uit. Wat je voelt mag er zijn en moeder zijn is een eitje.


Marike Jacobs
Ik ben 32 en woon met vriend, dochter van september 2015 en hond in Hilvarenbeek. Ik werk als diervoedingsspecialist en consultant in paardenvoeding; heb in mijn dagelijks leven dus niets met kinderen en opvoeding te maken afgezien van onze kleine meid. Ik stond er eerder nooit bij stil, maar ik vind de kijk van de maatschappij op en omgang met baby's, kinderen en ouders erg fascinerend en soms zelfs ronduit raar, en denk dat een stukje kritiek daarop nooit weg is!